C’est la vie

Trochę chyba jestem zestresowana – co niestety odbiło się na mojej rodzinie trochę. Nie miałam dziś do nich cierpliwości.. I znowu taka huśtawka nastrojów – niedawno myślałam, że nawet mogłabym tam mieszkać, a dziś znów cieszę się z tego, że jestem dalej i mam dużo niezależności. Tylko czy to jest już moje miejsce?

I znowu myśli o tym, żeby może znowu wuruszyć gdzieś – na poszukiwania tego miejsca. I tak jakoś się dziwnie składa, że akurat dzisiaj u K. stało się coś, co zachwiało jej silnym postanowieniem i pragnieniem powrotu na zieloną wyspę. I akurat dziś dostałam maila od N. z którego wynikało, że wcale mu się tak super nie żyje w tamtym kraju i że niedość, że brakuje mu przyjaciół, to i w sprawach sercowych nieciekawie (to widać nie tylko u mnie…)

Nie będę wybiegać w przyszłość. Zobaczymy, co przyniesie los. Tyle, że czasem trzeba coś zaplanować. Bo np. w czerwcu jest koncert mojego ukochanego zespołu z czasów liceum

I just feel I’ve been a freak during the last days. What’s worse – I’d like to change it tomorrow but i’m afraid it would not be so easy..

Trzy dni siedzenia w mieszkaniu. Dziś już miałam dobre chęci, żeby wyjść – nawet założyłam swoją czerwoną zimową spódnicę i zrobiłam makijaż. Ale wyszło tak, że musiałam coś jeszcze zrobić wieczorem. Jak już skończyłam, to stwierdziłam, że nie mam już siły wychodzić. A przecież wcześniej nie miałam już siły siedzieć przed kompem całymi dniami.. Czuję się odludkiem – no tak jest internet i smsy. Ale od 3 dni prawie nikogo nie widziałam. I wcale nie oszukuję się, że to jest normalne, jak się kończy pisać mgr.. Rany – oby to się szybko skończyło.

Więc jutro rano wyjdę z mieszkania – jeszcze nie wiem – czy do pracy czy może na uczelnię.. A wieczorem mam francuski, a potem imprezę urodzinową kolegi z pracy. I te ostatnie dni sprawiły, że jakoś boję się tam iść – może już totalnie zdziczałam..

I wolę nie liczyć, ile odcinków Friendsów obejrzałam przez te ostatnie kilka dni