C’est la vie

Zaczął się mały stresik, bo się okazało, że wersję elektroniczną pracy trzeba złożyć już w najbliższą środę. Nie wiem, czy zdążę i nie wiem, czy zdąży mój promotor… Jutro idę na dyżur – ciekawa jestem, co mi powie. W każdym razie – na szczęście stres działa dość pozytywnie, bo właśnie dopisuje wstęp i zakończenie, żeby móc jeszcze dzisiaj wysłać to do promotora. I czeka mnie pracowity weekend.

Ostatnio była u mnie A. Szkoda, że nie udaje nam się często spotykać. I beznadziejnie, że w tym roku nie kontynuowałyśmy naszej tradycji wspólnej wigilii.

Koleżanka zagadała nie wczoraj, czy nie pojechałabym do Belgii w połowie lutego.. Wcześniej też sprawdzałam bilety na początek lutego – kiedy B. jeszcze tam będzie i gdyby nie mgr, to pewnie bym poleciała za 150 zł na weekend No ale – przecież jeszcze nic straconego – kiedyś tam pojadę i nawet nie jestem pewna, czy już teraz jestem na to gotowa. Tamte wspomnienia są jeszcze zbyt żywe..

I przyśniło mi się, że rzuciłam wszystko i wyjechałam na przedłużony weekend, zamiast poprawiać magisterkę To też stres chyba. No i chociaż bardzo chcę, to chyba nie pojadę na warsztaty organizowane przez moją firmę.. MGR la priorité!

We wtorek zrobię sobie wolne – na dzień przed oddaniem mgr – a co się dziwisz – idę na urodziny kolegi z pracy. Cieszę się, że mnie zaprosił. I to ten, o którym kiedyś myślałam, że chyba niezbyt mnie lubi

Czuję zmęczenie. Chyba dzisiaj opadł ze mnie stres trochę. Jest szansa, że zdążę z magisterką! Niestety nie będzie aż tak różowo – bo będzie się to jeszcze ciągnąć przez trochę (do końca stycznia coś czuję). Brakuje kilku stron, ale potem poprawki, i zamykanie.. Ale jest duż szansa, że wreszcie cały ten rozdział mojego życia będzie zamknięty. Już mi się nie chce studiować. Na początku było fajnie. W Belgii było świetnie! Ale teraz – czas iść dalej. Potrzebuję znów spojrzenia w przyszłość, a nie tkwienia cały czas w tym samym. I takiego świętego spokoju od tego wszystkiego – chciałabym już zacząć myśleć o czymś innym niż o pracy mgr.

Miałam dzisiaj ochotę iść potańczyć trochę, odreagować, ale naprawdę – padam z nóg, choć to nie do końca uzasadnione. No ale wcześniej od mojego promotora usłyszałam, że jakoś inaczej wyglądam – tak promiennie więc może nie jest ze mną aż tak źle.

Przeczytam jeszcze kilka stron nowych opowieści o Mikołajku – bo to mnie jakoś ostatnio odstresowuje. Śmieję się przy każdej historyjce A potem usnę i mam nadzieję, że przyśni mi się mój Mr. Darcy (a to pod wpływem tego, że obejrzałam dzisiaj Pride and Prejudice – a właściwie – Orgueil et prejuge)

I jutro wstanę z nowymi siłami. Do życia.

Gdybym znalazła spis moich postanowień z poprzedniego roku, to pewnie by się wiele pokryło. Czemu tak trudno jest się zmienić. Brakuje mi silnej woli, żeby naprawdę nad sobą popracować. No i cierpliwości – do ludzi i do siebie. Przecież rzadko kiedy zmiany są gwałtowne.

Więc nie będę pisać tu żadnych postanowień. Ale jak tak sobie mimo wszystko robię podsumowanie tego roku, to.. chciałabym, żeby w następnym działo się tyle, co w poprzednim. Napodróżowałam się więcej niż kiedykolwiek wcześniej. Belgia – naprawdę z utęsknieniem zawsze będę wspominać pobyt tam. Podróż do Irlandii – którą chyba będę miała okazję znowu odwiedzić, bo K. bardzo chce tam wrócić. Wspólny erasmusowy wyjazd do Sztokholmu i Helsinek. Amsterdam. No i Hiszpania w drugiej połowie roku. No i jeszcze krótkie wyjazdy nad morze i na kajaki. Jednak to się najbardziej zapamiętuje z całego roku. Uwielbiam podróżować!

Ukradli Białą Strzałę spod bloku. Co za – niesprawiedliwość/pech/bandytyzm/miasto? Już sama nie wiem. Zestresowałam się tą sytuacją. Co dopiero przeżywa S. I to poczucie bezpieczeństwa, które się w takim momencie traci. I może kradzież samochodu to nie najstraszniejsze przestępstwo na świecie, ale mimo wszystko. I na pewno to trochę skomplikuje życie.

B. szczęśliwa, cała w skowronkach! Ale się cieszę! I nie dziwię się, że nie chce jej się teraz wyjeżdżać. Ale to tylko na miesiąc! Szybko zleci.

I jakoś ciężko mi się zabrać dzisiaj za mgr. A przecież już niedużo zostało!

I już po Sylwestrze. Po raz pierwszy byłam w klubie i było bardzo fajnie. Tylko jakoś tak bardzo nie czułam, że to wyjątkowy wieczór – takie prawie zwyczajne wyjście do klubu – no oprócz tego, że ładniej się wszyscy ubraliśmy i było trochę jedzenia. I za szybko minęło. Mieliśmy ochotę jeszcze potańczyć, ale w klubie zrobiło się pusto bardzo.

Cieszę się, że spędziłam tego Sylwestra z K. i z M. – moimi znajomymi ze studiów. Taki miły akcent na zakończenie naszej przygody z UW.

A B. spotkała na imprezie ideał faceta. Trzymam kciuki!!

I żeby te wszystkie życzenia noworoczne się spełniły

Dziś jakoś tak dziwnie – bo nie jadę do rodziców na obiadek, tylko zostaję tutaj. I jeśli Sis zaraz nie wróci, to chyba z nudów zabiorę się za mgr. Albo może obejrzę jakiś film